De kracht van woede

Woede. Ik dacht altijd dat het veel krachtiger was om daarboven te staan. Om niet boos te worden wanneer iemand over mijn grenzen heen gaat, meteen vergeven en vergeten.

Licht en liefde is de weg. Toch?

Maar door niet boos te worden en meteen te vergeven en vergeten gaf ik nooit het signaal waar mijn grenzen lagen.

Gaf ik geen uiting aan het gevoel wat er eigenlijk was.

Als je meteen naar licht en liefde gaat zonder donkerte te doorvoelen, wordt dit een spiritual bypass genoemd. Het moeilijke gedeelte overslaan en doen alsof het er niet is.

Door boosheid niet toe te staan, laat je toe wat er gebeurt en ga je niet voor jezelf staan.

Afgelopen acht jaar sta ik mezelf steeds meer toe om boosheid te voelen.

Om boos te zijn en het te uiten.

Mijn boosheid geeft aan wanneer een grens is overschreden, die mag ik uiten zodat de ander weet waar de grens ligt.

En ik mag ‘m uiten zodat ie uit m’n systeem is.

Dat betekent niet dat ik een ander de huid vol ga schelden of erger, maar ik mag wel laten merken waar mijn grens licht en deze krachtig neerzetten.

Het boze gevoel uit mijn systeem krijgen, kan door harde muziek op te zetten lekker stampen en hard mee blèren, of flink op een kussen meppen. Heerlijk! Lekker ontladen.

Het is veel helderder nu ik mijn grenzen aangeef en mijn woede de ruimte geef.

Toen ik dat niet deed, leek het alsof ik aan de oppervlakte alles wel had vergeven en het oké was, maar ergens in mijn onderbuik borrelde wrok en verbittering.

En ik bleef maar situaties op me afkrijgen waarin mijn grenzen werden overschreden.

Nu ik mijn boosheid voel en mijn grenzen aangeef, lijkt het of ik deze situaties niet meer aantrek. In relaties voelt het zuiverder zonder stiekeme wrok en verbittering. En ik voel me veel lichter.

Durf jij jouw woede te voelen? Wil je werken met jouw woede? Je bent heel welkom om aan te sluiten bij een woede workshop. Klik hier voor meer informatie